Investeren in medewerkers tijdens verzuim?

De prijs van afwachten (en de winst van echt herstel)

Een medewerker die thuiszit met bijvoorbeeld een burn-out of met psychisch gerelateerde klachten kost een werkgever gemiddeld tussen de € 250 en € 400 per dag. Reken maar eens uit wat een paar maanden verzuim doet met de budgetten. En overweeg welk effect het heeft op de collega’s die de taken moeten opvangen. Vervanging veroorzaakt extra kosten en afwezigheid trekt een wissel op het team dat de gaten moet dichtlopen.

 

De oude worden?

De meeste re-integratietrajecten bij ziekte zijn gericht op ‘weer de oude worden’. Maar als je eerlijk naar de situatie kijkt, zie je dat ‘de oude’ precies de persoon was die opbrandde. ‘De oude’ negeerde lichamelijke signalen, ging over persoonlijke grenzen en verloor zichzelf in de waan van de dag.

 

Het vacuüm op de bank

In iedere opleidingsgroep zit wel iemand met dit patroon. Na jaren van hoge werkdruk en veel stress breekt er iets door een grote gebeurtenis, zoals een verlies in de privésfeer, en valt het stil. Moe, opgebrand. Veel meer dan op de bank zitten lukt niet; hooguit een beetje in de tuin rommelen en staren naar een scherm. Dat nietsdoen is confronterend. In die stilte wordt pas echt zichtbaar hoe ver iemand van zichzelf verwijderd is geraakt.

 

De ‘oude’ en de ‘nieuwe’

Als je inzet op het herstel van het ‘oude’, is het alsof je de muur verft terwijl je weet dat de fundering wankel is. De kans is groot dat de oude patronen zich opnieuw openbaren, leidend tot nieuw verzuim. Echt herstel vraagt niet om een ‘terugkeer naar het oude’, maar om een transformatie. Je medewerker moet niet ‘de oude’, maar ‘de nieuwe’ worden.

In onze opleiding Holistisch Systemisch Coach zie ik steeds vaker dat organisaties deze opleiding vergoeden om bij te dragen aan het welzijn en herstel van hun medewerkers. Zo zitten in de recente groepen onder andere een leidinggevende van een welzijnsorganisatie, een maatschappelijk werker en een groepsbegeleider gehad die ervoor kozen om hun herstel anders en duurzamer aan te pakken.

In de opleiding ligt de nadruk namelijk eerst op persoonlijke groei en ontwikkeling. Je kunt door de opleiding coach worden, maar dat is geen must. Wel leer je jezelf te begeleiden in het leven. Als je dat kunt, kun je de ‘buitenwereld’ ook aan, in wat voor rol dan ook. Dat blijkt wel uit de zeer diverse achtergronden en ambities van de deelnemende studenten.

 

De weg terug

De studenten in de opleiding Holistisch Systemisch Coach leren verder te kijken dan de symptomen. In grote lijnen zit de ‘vernieuwing’ of transformatie in drie elementen:

• minder hoofd, meer lijf
  Studenten ervaren dat het lichaam een betrouwbaar kompas is. Echte helderheid ontstaat niet door harder te denken en meer uren te maken, maar door te vertragen en te voelen.
• systemisch inzicht
  Zolang de onderliggende dynamieken, overgenomen van familie, vrienden en werk, niet veranderen, blijven ineffectieve patronen zich herhalen. De student onderzoekt dit en ontwikkelt handvatten om om te gaan met patronen als pleasen, bewijsdrang en perfectionisme; de patronen die de burn-out hebben gevoed.
• eigenaarschap
  De student leert dat de oplossing niet buiten henzelf ligt, maar bij henzelf. Dat geeft rust én de helderheid om keuzes te maken. Soms betekent dit dat iemand terugkeert in een nieuwe kracht; soms betekent het dat iemand inziet dat zijn weg elders vervolgt. Beide uitkomsten zijn winst. Als werkgever krijg je een helder ‘ja’, of een zuiver afscheid.

 

Investeren in medewerkers tijdens verzuim?

Studenten in opleiding herstellen vaak sneller dan verwacht en keren anders terug in hun werk: steviger, duidelijker en met een kompas dat wél werkt. Niet ‘gerepareerd’, maar duurzaam versterkt en krachtiger geworden.
Toch zie ik veel werkgevers huiveren wanneer er wordt gevraagd om te investeren in een opleiding tijdens ziekte. ‘Ze zijn toch al overbelast? Waarom zouden we ze dan ook nog naar een opleiding sturen?’

Een simpele rekensom laat zien dat bij gemiddelde verzuimkosten van € 300 per dag de investering in de opleiding in twee tot drie weken is terugverdiend door een sneller herstel en een betere terugkeer.
Je bespaart op het kleine (investeren in duurzaam herstel) en verliest het grote (een medewerker die gevoelig voor uitval blijft en op halve kracht functioneert).

Wil je als organisatie werkelijk ‘penny-wise and pound-foolish’ zijn?
Ik vraag me daarom oprecht af: waar geef je als organisatie liever je geld aan uit?
Aan de afwezigheid van je mensen, of aan hun aanwezigheid?